Afgelopen weekend was echt super gezellig (en vermoeiend)! De familie is met de auto (en de ferry) en door een Engelse traffic jam uiteindelijk twee uur later dan gepland aangekomen, maar hadden als goedmakertje Hollandse bacteriën meegenomen. Volgens mij was iedereen wel verkouden, of had alleen keelpijn, maar gevolg was dat ik na 2 dagen mijn keel al goed begon te voelen: precies was ik nodig hadL. Maar dat mocht de pret natuurlijk niet drukken. Na een korte rondleiding en alle do’s en don’ts uitgelegd te hebben, was ons ma begonnen met het maken van de paella; mijn broertjes hadden de laptop gekaapt en mijn pa de camera. Na het eten hebben we het een en ander aan verhalen uitgewisseld (wat een spookrijders hier!, hoe moet je nou de snelweg af?, wat een achtergesteld land!, Is 70 pence echt gelijk aan een pond?) en was natuurlijk de F1 game opgestart. Die avond hebben we nog wat spullen geruild: de camera (ja, deze week de laatste kwaliteit-foto’s), broken adapter, stroopwafels, cola, enkele t-shirts en een ouwe Top Gear tegen een nieuw exemplaar, paella-, kip-madras- en kip-tandori-mix, pepermunt, heel veel speculaas en pepernoten!, cup-a-soup, Hollandse kaas! en volgens mij nog een hoop dat ik nog moet tegenkomen. Bij deze: hartstikke bedankt! ’s Avonds heb ik ons ma en Tom nog een klein deel van de omgeving laten zien.

De volgende dag zijn we na het ontbijt vertrokken naar het New Forest, maar ons pa wilde eerst nog ff tanken bij de Shell (niet gelukt, een andere aansluiting). Daarna was de TomTom de verbinding met de satelliet kwijt, dus mocht ik ons zonder kaart dwars door Southampton navigeren. Dat ging gelukkig goed, maar aan de TomTom hebben we niet veel meer gehad (waarschijnlijk kabelbreukje). Op goed geluk zijn we in het New Forest aangekomen: een groot, afgezet natuurgebied met een hoop loslopende paarden en ezels. Dat die beesten zich niets van het verkeer aantrokken, bleek wel toen er eerst een stel paarden dwars over de weg renden en even later er een stel ezels van de struiken aten, met hun kont midden op de weg. Na wat gemanoeuvreer kwamen we aan bij het park Beaulieu (spreek uit: ‘Bjoelie’). Hier stond een mooi museum over de geschiedenis van de auto, met ongeveer 250 exemplaren vanaf 1898 tot nu, een Top Gear World met een ‘live’ show van 10 minuten en een aantal auto’s die de presentatoren in de afgelopen jaren hebben gebouwd en gesloopt en een klein James Bond museum. Achterin het park stond nog een ruïne (“Waarom hebben ze hier een ruïne gebouwd?”), een oud klooster (Beaulieu Abbey) en natuurlijk het Palace House en de Gardens. Volgende week is het Halloween en daarom hadden ze in het hele park skeletten met naambordjes weggezet; waarschijnlijk onderdeel van een zoektocht. Toen we alles zo’n beetje gezien hadden, zijn we nog naar zee gereden (wel via een andere Shell, waar we na 15! minuten eindelijk hadden kunnen tanken). Bij Milfort on Sea hebben we in de storm langs het water gelopen. Door de mist kon je nog net het Isle of Wight zien. In het donker zijn we terug gereden en na een pizza en het zien van Studio Sport konden we eindelijk uitrusten. Natuurlijk moesten mijn pa en broertjes nog een laatste keer F1 rijden (verslavend).

Op maandag ochtend zijn we rustig wakker geworden en hebben we nog samen, één voor één, ontbeten. Daarna was het tijd om alles op te ruimen en na een laatste bak cappuccino in de tuin was het tijd om afscheid te nemen. Zonder werkende TomTom en met alleen een globale kaart van Engeland zijn ons pa, ma en mijn broertjes weer terug naar huis gereden. Het einde van een geweldig weekend. De foto’s zijn hier terug te vinden. Nu weer terug naar de stage…

Althans, dat was de bedoeling. De nacht van maandag op dinsdag had ik het steeds warm en koud en de volgende ochtend werd ik niet helemaal fris wakker. Toen ik terug kwam van de badkamer werd het ineens zwart voor m’n ogen. Even later werd ik wakker op de grond en met een goeie hoofdpijn en geschaafde knie ben ik er volgens mij nog redelijk goed vanaf gekomen. Ben daarna maar meteen terug in bed gekropen (tot n uur of 5). Ik voelde me echt slecht. Woensdag was de koorts gelukkig weg, dus ben ’s middags toch maar naar de uni gegaan. De komende dagen voelde ik me steeds beter, maar natuurlijk moest er nog een verkoudheid doorzetten.

In die paar resterende dagen ben ik toch verrassend goed opgeschoten met mijn opdracht. De overduidelijke beschrijving van vorige week heb ik nu (in simulaties) toegepast op het stimuleren van zowel de elleboog als de schouder. Mijn begeleider was erg verbaasd dat ik het zo snel had opgelost, omdat nog niemand op de uni hier deze ILC controller op een multi-input-multi-output systeem werkend had gekregen. Zo moeilijk vond ik het niet…J

Dat was het weer voor deze keer. Komende week mag van mij best wat rustiger zijn, want zoals ik al aan het begin van deze lap tekst vermelde, is het een best vermoeiende week geweest.

Cheers!